Ogłoszenie

Ogłoszenie!!!

Przepraszam, że tak długo nie piszę!

Nie mam czasu i weny,

więc musicie poczekać jeszcze tydzień.

Do zobaczenia

Mara♥

Rozdział 45

Rozdział 45

- Czyli... Nina... że... ona - zająkała się Amber.

- Ona jest moją ochroną, zgadza się - przyznała Senkhara.

- Ale on jest obrońcą - powiedział Victor wchodząc do salonu.

- Kto? - spytałam.

- Eddie. Masz przy sobie ten pierścień od ojca? - spytał Victor.

- Tak - odpowiedział Eddie wzkazując mały pierścień na palcu.

- Chwyć Ninę za rękę - nakazał Victor. Eddie podszedł do Senkhary i chwycił jej ramie. Zamiast Senkhary znów pojawiła się Nina.

- Mam z nią chodzić za rękę? - spytał Eddie.

- Tak by było najlepiej - przyznał Victor i wyszedł.

- Mam być zazdrosna? - szepneła mi na ucho Patricia.

- Nie. On cię kocha, ale musi chronić Ninę. Popatrz na jego minę - powiedziałam. Eddie miał obrzydzoną minę i wpatrywał się w Alfie'go. Też nie czułabym się najlepiej trzymając za rękę Mick'a.

- Dzięki za radę - powiedziała Patricia i odeszła.

- Kim ty jesteś? - spytał Eddie patrząc na mnie.

- Eddie nie wygłupiaj się - powiedziałam i uświadomiłam sobie, że on ma powarzną minę.

- Powiesz mi co ja tu robię? - spytał.

- Alfie! Chodź na słówko. Ty też - chwyciłam Eddie'go za remię i pociągnęłam do hollu.

- On stracił pamięć! - powiedziałam do Alfie'go.

- Dlaczego? - spytał.

- Może dlatego, że ktoś nim rzucił o śmietnik? - spytałam sarkastycznie.

- Możliwe - przyznał Eddie.

- Rozumiesz coś? - spytałam go.

- Mama dała mi rower kiedy miałem 9 lat i było wielkie BUMMMMM - wyrecytował Eddie.

- Jest na poziomie 4- tero latak. Może za godzinę dojdzie to siebie. Poczekajmy - zaproponował Alfie.

- Skąd wiesz, że on się nie cofa w rozwoju? - spytałam. 

- Nie wiem. To tylko przypuszczenia - przyznał.

- Rower miał dwa koła i zero chamulców. Koło się przekrzywiło i wybuchło - powiedział Eddie.

- Co wiesz o Patrici Williamson? - spytałam Eddie'go.

- Oberwałem książką i spadłem z kanapy bo sześć chomików weszło do pokoju - opowiadał dalej Eddie.

- To nie ma sensu - powiedział Alfie.

- Kiedy poszłem do szkoły kolega dźgnął mnie ołówkiem i pobiegłem do konserwatora. Zaszył mi guza i posłał do  hydraulika na 9:00 - powiedział Eddie.

- Na początku myślałam, że on mówi o swoich przygodach, ale zaczęłam w to wątpić - przyznałam.

- Kolejka górska miała metr i jeździła wokół stadionu piłkarskiego a ja chodziłem w klapkach - opowiadał Eddie.

- Jak myślisz skąd mu się biorą takie historie? - spytał Alfie.

- To wyobraźnia. Zaczynam myśleć, że to jego marzenia - powiedziałam.

- Kotek zjadł ciężąrówkę i wypił kakao. Potem odpoczywał przez cztery lata i poszedł na zakupy do centrum handlowego - wyrecytował Eddie.

- On się zachowuje jak maszyna - przyznałam.

- Zaraz przyniosę zimny okład - zaproponował Alfie i pobiegł do kuchni. Położyłam Eddie'go na podłodze i zaczęłam wsłuchiwać się w jego opowiadania:

- Książka miała trzy strony, pięć kartek i dwie okładki - zaczął powtarzać to zdanie. Nagle wpadłam na pomysł. Zapisałam numery: 03.05.02. Kiedy wrócił Alfie powiedziałam:

- On chce nam przekazać ciąg liczb. To jest adres albo telefon. Zapamiętałeś wcześniejsze liczby?

- Tak. Napiszę ci je - odpowiedział i zaczął pisać.

- To te liczby? - spytałam, kiedy pokazał mi kartkę.

- 9209614 - wyrecytował Alfie.

- To numer telefonu. Te pozostałe to...

- Adres - dokończył za mnie Alfie.

- Ktoś mieszka pod 9/5 2. To nie ma sensu. Nie ma ulicy o nazwie dwa - powiedziałam.

- Jest szosa 2 - przyznał Alfie.

- Idziemy tam? - spytałam.

- Pewnie, że tak - odpowiedział Alfie i wyszliśmy z domu, zostawiając Eddie'go na podłodze.

- Czym jedziemy? - spytałam.

- Taxi - powiedział Alfie i wsiedliśmy do nadjeżdżającego samochodu taxi.

- Proszę nas zawieść na szosę 2 dom nr.5 - nakazał Alfie.

- Zaraz tam będziemy - zawiadomił kierowca i ruszył. Jechaliśmy pół godziny a kiedy dojechaliśmy szczęki nam opadły.

- To dom Sarah Frobisher - Smythe - przyznałam.

3 komentarze = ciąg dalszy

Rozdział 44

Rozdział 44

- Eddie jesteś pewny? - spytał Alfie. Siedzieliśmy z Eddie'm w samochodzie i wypytywaliśmy o wszystko.

- To niemożliwe! Otrząśnij się wreszcie! - krzyknęłam.

- Proszę ciszej - ostrzegł kierowca.

- Przepraszam to się więcej nie powtórzy - odpowiedziałam.

- Nie mogłeś zobaczyć Senkhary. Ona nie żyje. Dedła - wmawiał mu Alfie.

- On tylko mówi co widział. Nie czepiaj się go - uspokoiłam.

- Jesteś pewny? - spytał Alfie.

- Tak. Tam był Rufus z Senkharą. Nie mylę się - powiedział Eddie.

- Czyli udało jej się wróci - przyznałam.

- Prawdopodobnie. To był jej duch w czarnej mgle - sprostował.

- Czyli wciąż ma nas pod kontrolą - stwierdziłam.

- O co ci chodzi? - spytał Alfie.

- Może nas porwać albo opętać. Jest w pełni mocy - wytłumaczyłam.

- To po co ja prałem spodnie? - oburzył się Alfie. Spojrzeliśmy z Eddie'm na niego podejrzliwie.

- Alfie czy ty...?

- lepiej tego nie mów - przerwał mi i dał pieniądze kierowcy. Wysiedliśmy z samochodu i weszliśmy do Domu Anubisa.

- Oddajcie mi maskę Anubisa! - krzyknął ktoś w salonie. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Ninę opętaną przez Senkharę.

W koncie siedzieli Fabian, Amber, Joy i Patricia.

- Wiedziałem! Zabierzcie mnie od niej - krzyknął Eddie i pobiegł do męskiej toalety.

- Przynajmniej on jest bezpieczny. Masz jakiś pomysł? - spytał Alfie.

- Znowu szantażuje nas Niną, więc znamy reguły gry - przyznałam.

- Co? - oburzył się Alfie.

- Wiesz o co mi chodzi! - odpowiedziałam i popchnęłam go do salonu.
- Jak dawno was nie widziałam dzieci - powiedziała Senkhara.
- Czego chcesz? - spytał Alfie.
- Maskę Anubisa! - krzyknęła.
- Już raz ją dostałaś! - odpowiedział Alfie.
- Tym razem Rufus ją chce i dobrze o tym wiecie! - powiedziała.
- Masz rację. Czy dalej jesteś uczulona na miłość? - spytałam.
- Jak każdy zły charakter - przyznała.
- Wyczuwasz tu jakąś miłość? - spytał Alfie.
- Tak nawet więcej niż jedno uczucie miłości - powiedziała.
- Jak to działa? Ktoś ma powiedzieć, że kogoś kocha? - spytałam.
- Dziewczyno to nie takie łatwe. Potrzebny jest pocałunek lub ślub a nie tylko wyznanie - odpowiedziała znudzona Senkhara.
- Alfie chodź na stronę! - pociągnęłam go do kuchni.
- Kochasz Amber? - spytałam.
- No pewnie, że tak ale ona ma do mnie mieszane uczucia - przyznał.
- Wolisz ją pocałować czy poprosić o rękę? - spytałam żartobliwie.
- Poprosi o rękę ale ona się nie zgodzi więc zostaje pocałunek na co też się nie zgodzi - stwierdził Alfie.
- Alfie nie masz wyjścia i ona też więc jakoś się dogadacie - powiedziałam.
- Nie lubię tego, że jesteś taka mądra, troskliwa i wyrozumiała - przyznał.
- Ja też cię lubię - powiedziałam sarkastycznie i wepchnęłam go do salonu.
- Kocham Amber! - krzyknął.
- Idioto idź ją pocałuj - szepnęła Joy w jego kierunku.
- Dobra! Dobra. Ale niech ktoś przekona Amber - odpowiedział Alfie i poszedł w jej stronę. Amber wstała i sama go pocałowała.
- Byłam tak blisko ale wszystko przepadło! - krzyknęła Senkhara.
- Czemu nie umarłaś? - spytałam widząc, że Senkhara wciąż żyje.
- Ponieważ jestem w ciele waszej koleżanki - wyznała.




3 komentarze = ciąg dalszy


Ostatnio nie mam pomysłów więc pewnie się wam nie spodoba :(  

Ogłoszenie!

Ołoszenie!

 Założyłam nowy blog i nie cieszy się popularnością.

Więc w polecanych blogach dodam link do niego!

Mam nadzieję, że się wam spodoba!  

Mara Jaffray

Rozdział 43

Rozdział 43

- Znalazłam! Jerome chodź tu - krzyknęłam. Poczekałam chwilę i przypomniałam sobie, że go nie ma. Poszłam do kuchni zrobić sobie zapiekankę i zobaczyłam, że w zlewie coś leży. 

- Kluczyki - stwierdziłam. Była przyczepiona do nick zawieszka z napisem "Będę cię szukał".

- To jest dziwne - powiedziałam sama do siebie i wróciłam do salonu. Mój komputer zniknął.

- Dobra. Kto tu jest? Nie będę się bawić w chowanego!

Nagle przewrócił się stół i ktoś rzucił we mnie jabłkiem. Wybiegłam z salonu i pobiegłam do swojego pokoju. Wzięłam swój portfel i telefon. 

- Kto tu jest? Co chcesz zrobić? - krzyknęłam. Z szafy wypadła kurtka Patrici. Z kieszeni wypadło zdjęcie Jerome'a.

- Uważaj na niego! Trzymaj się go bo ktoś chce ci go odebrać - ostrzegł mnie głos starszej kobiety.

- Kto chce mi go odebrać? - krzyknęłam do szafy. Nagle do pokoju wszedł Alfie śmiejąc się. 

- Jakbyś widziała swoją minę - powiedział. Popatrzyłam na niego oburzonym wzrokiem i nadepnęłam mu na stopę.

- Alfie zwariowałeś? - krzyknęłam.

- Nie, ale to nie moja robota. Zabawnie to wyglądało, ale to nie ja - przyznał.

- Więc kto? - spytałam.

- Rufus - powiedział Alfie.

- Rufus? Naprawdę? On jest za lasem! - odpowiedziałam.

- Właśnie nie. W budynku był tylko Jerome, ale nie mogliśmy tam wejść. Rufus gdzieś poszedł - powiedział Alfie.

- Teraz nie możemy go śledzić! Zabrał mój komputer - powiedziałam.

- Ja chcę do domu - stwierdził Alfie.

- Przestań! Uratujemy Jerome'a i zniszczymy Rufusa. Chyba - dodałam pod nosem.

- Słyszałem - przyznał Alfie. Uśmiechnęłam się do niego i zeszliśmy na dół. 

- Kiedy wróci reszta? - spytałam.

- Nie wiem. Patricia poszła do sklepu a Fabian do szpitala - odpowiedział. 

- Spotkaliście Eddie'go? - spytałam.

- Nie. Przecież miał zostać z tobą - powiedział.

- Poszedł za wami żeby chronić Patricię - przyznałam.

- Gdzie on jest? - spytał Alfie. Wybiegłam z domu i wezwałam taxówkę. Pojechaliśmy do lasu, ale kierowca nie chciał jechać dalej i mósieliśmy wysiąść kilometr od celu.

- I co teraz pani mądra? - spytał Alfie.

- Idziemy szukać Eddie'go - stwierdziłam. Szliśmy tym lasem aż zobaczyłam coś przy drzewie.

- To Eddie! - krzyknął Alfie. Podbiegliśmy do niego i pomogliśmy wstać.

- Eddie żyjesz? - spytałam.

- Był tam czarny samochód i róża. Tak mnie kusiło. Nie powstrzymałem się i wziąłem ją - zaczął opowiadać.

- O czym on mówi? - spytał Alfie.

- To szok po urazowy - przyznałam.

- Wyjdzie z tego? - spytał Alfie.

- Raczej tak. Nie widać żadnych ran. Chyba nic mu nie jest - stwierdziłam.

- Chciałem dać ją Patrici ale mi się nie udało. Zaskoczył mnie i popchnął. Słuchacie? - spytał Eddie.

- To ty mówisz na serio? - spytałam zaskoczona.

- No tak. Opowiadam co się stało - przyznał.

3 komentarze = ciąg dalszy  

Rozdział 42

Rozdział 42

- Amber! Skup się! Widzieliście go tu? - spytałam. Staliśmy w rowerowni i szukaliśmy śladów po Rufusie.

- Jerome siedział w rogu związany i kłócił się o coć z Rufusem - powiedziała Amber.

- Patrz! Portfel Jeroma - krzyknął Fabian klepiąc mnie po ramieniu.

- Bez pieniędzy - zauważyłam.

- Czuję się jak w jakimś kiepskim serialu kryminalnym - powiedział Alfie.

- Czemu kiepskim? - spytała Amber.

- Ponieważ, nie wpadliśmy na rzaden trop - odpowiedział Fabian.

- A portfel? - spytałam.

- Możesz go wziąść. Nie przyda nam się - odpowiedział Fabian i podał mi go. W środku były trzy zdjęcia Poppy, pana Clarka, moje. Zobaczyłam, że coś wystaje zza mojego zdjęcia. Wyjęłam karteczkę napisaną przez Jeroma.

- Patrzcie! Jerome zostawił kartkę w portfelu - wszyscy podeszli do mnie i Alfie zaczął czytać:

"Rufus planuje przetrzymywać mnie tutaj dopóki nie dostanie maski Anubisa. Pomóżcie mi, bo on mi grozi"

- To może być pułapka - przyznałam.

- Wracajmy do domu - powiedział Alfie i wyszliśmy z rowerowni.

Kiedy weszliśmy do Domu Anubisa podbiegł do nas Eddie i powiedział:

- Wiemy gdzie jest Jerome! Patricia wsadziła Rufusowi nadajnik do płaszcza kiedy była przez niego porwana.

- Patricia jesteś genialna! - krzyknęłam i rzuciłam się jej na szyję.

- Przecież wiem - powiedziała z lekkim uśmiechem.

- To gdzie jest? - spytał Fabian.

- Są w lesie za szkołą ale cały czas się przemieszczają - przyznała.

- Czyli jadą - powiedziała Amber.

- Jak myślisz gdzie? - spytał Fabian.

- Raczej za las. Jest tam stary budynek sądu. Całkowicie zniszczony i opuszczony - powiedziałam.

- Skąd wiesz? - spytała Amber.

- Byłam tam kiedyś z Mick'iem. Kiedy biegał. Stał tam wtedy taki czarny samochód...

- Rufus - dokończył za mnie Eddie.

- Od dawna ma tam swoją kryjówkę? - spytał Alfie.

- Kiedy go obserwowałam kręcił się koło szkoły. Rzadko tam bywa - powiedziała Patricia.

- Patricio jeśli zobaczysz, że staneli ty, Alfie i Fabian idźcie tam poszpiegować - powiedziałam.

- Ok a ty co będziesz robić? - spytał Fabian.

- Poszukam w internecie coś na temat Rufusa i będę obserwować gdzie jest. W nagłym przypadku skontaktuję się z wami - odpowiedziałam.

- Ty Amber idź do Niny i Joy. Ciężko im - przyznał Fabian.

- Ok - powiedziała i wyszła z domu.

- Staneli! Są już daleko za lasem. Przybliżę obraz - obraz pokazał stary budynek sądu.

- To idziemy - powiedziała Patricia.

- Do zobaczenia - odpowiedziałam a oni wyszli. Eddie zerwał się z kanapy ale zatrzymałam go ręką.

- Gdzie idziesz? - spytałam.

- Za nimi. Nie zostawię tak Patrici - przyznał i wybiegł z salonu.

- I to jest prawdziwa miłość - powiedziałam sama do siebie.

3 komentarze = ciąg dalszy  

Rozdział 41

Dziękuje za takie miłe komentarze i zapowiadam, że kiedy

powstaną wiadomości o 3 sezonie będę o nim pisać!

Rozdział 41

- Rufus chce się nimi polać żeby być nieśmiertelnym - stwierdziłam.

- Masz rację ale przecież już jest nieśmiertelny - powiedział Eddie.

- On jest niezniszczalny a nie nieśmiertelny - wytłumaczyłam.

- Co to za różnica? - spytała Patricia.

- Ludzie niezniszczalni są nie do zbicia, ale zawsze mają słaby punk. Nieśmiertelni nie mają takiego punktu. Możesz wbić mu nóż w serce a on przeżyje. U niezniszczalnych słabym punktem zazwyczaj jest serce - powiedziałam.

- Jak myślisz tylko o to mu chodzi? - spytała Patricia.

- Wątpię. Możliwe, że chce uzdrowić jeszcze kogoś - przyznałam.

- Może Senkharę. Może być dla niego przydatna - powiedziała Patricia.

- Patricia jesteś genialna! - krzyknęłam.

- Wiem, że jest - przyznał Eddie. Patricia usiadła koło niego i pocałowała go. 

- Tak właściwie to od kiedy jesteście parą? - spytałam.

- Od 2 miesięcy - pochwalił się Eddie.

- Szkoda, że Jeroma tu nie ma - przyznałam.

- Zadzwonię do Amber może już znaleźli kryjówkę Rufusa - powiedziała Patricia i poszła do kuchni. Nagle do salonu wbiegła Poppy.

- Pamiętasz jak mówiłam, że mojego tatę wypuszczają z więzienia? - spytała.

- Oczywiście - odpowiedziałam.

- Po jutrze ma proces w sądzie i muszę napisać jakąś przemowę!

- Na co czekasz? - spytałam.

- Musisz mi pomóc. Jestem podekscytowana i nie mogę się skupić - przyznała.

- Napisz dlaczego uważasz, że powinni go uwolnić i o tym jak się sprawuje - zaproponowałam.

- Dobry pomysł! - odpowiedziała, przytuliła mnie i wyszła.

- Kto to? - spytał Eddie.

- To młodsza siostra Jeroma, Poppy - odpowiedziałam.

- Patricia! - do salonu wbiegła Amber w podartej bluzce i z ranami na twarzy.

- Co ci się stało? - spytała Patricia wychodząc z kuchni.

- Wiemy gdzie jest kryjówka Rufusa, ale przez ciebie uciekł! - krzyknęła.

- Jak to przeze mnie? - spytała oburzona Patricia.

- Rufus usłyszał jak dzwonisz i gonił nas chyba przez godzinę. Później wziął Jeroma i pojechał w stronę lasu - wydyszała.

- WoW! Dużo nas ominęło - zażartował Eddie.

- Eddie zamknił się! - krzyknęła Amber.

- Amber! - krzyknął Alfie wbiegając do salonu. Wyglądał jeszcze gorzej niż Amber. Na głowie miał wielką ranę.

- Alfie co ci się stało? - spytałam.

- Rufus rzucił mną w śmietnik. Lepiej nie pytać - powiedział.

- Gdzie Fabian? - spytał Eddie.

- Pobiegł do szpitala wspierać Ninę - odpowiedziała Amber.

- Jak z Jerome'm? - spytałam.

- Alfie! - krzyknęła Amber.

- Co znowu? - spytał oburzony.

- Jesteś mokry od potu i ochydnie widać twój tłuszczyk - powiedziała i poklepała go po brzuchu.

- Ja jestem chudy! Mam tego dość - krzyknął i wyszedł.

- Gdzie Rufus miał kryjówkę - spytałam Amber.

- W starej rowerowni obok szkoły - odpowiedziała.

3 komentarze = ciąg dalszy